مردم واری به معنای رعایت تناسب میان اندام های ساختمانی با اندامهای انسان و توجه به نیازهای او در کار ساختمان سازی است. معماری همیشه و همه جا هنری وابسته به زندگی بوده و در ایران بیش از هر جای دیگر.

enlightenedموضوع: مردم واری در معماری ایرانی 

enlightenedمدت زمان مطالعه: 1 دقیقه

 

مردم واری به معنای رعایت تناسب میان اندام های ساختمانی با اندامهای انسان و توجه به نیازهای او در کار ساختمان سازی است. معماری همیشه و همه جا هنری وابسته به زندگی بوده و در ایران بیش از هر جای دیگر. چنانکه آرایش معماری نیز همواره بدست زندگی بوده و در هر زمان روش زندگی بوده که برنامه کار معماری را پی ریخته است.

مردم واری در اندام (فضا) های ساختمان و اجزاء آن چنین نمایان میشود که برای نمونه اتاق سه دری که بیشتر برای خوابیدن بکار میرود، به اندازه ای است که نیاز یک خانواده را برآورده کند. اجزایی چون در و پنجره، تاقچه، رف و نیز پستویی که برای انبار رختخواب بکار می رفته نیز اندازه هایی مناسب داشتند.

 

معمار ایرانی افراز (بلندا) درگاه را به اندازه بالای مردم می گرفته و روزن و روشندان را جنان می آراسته که فروغ خورشید و پرتو ماه را به اندازه دلخواه به درون سرای آورد.پهنای اتاق خواب به اندازه یک بستر بوده و افراز تاقچه ورف به اندازه ای است که نشسته و ایستاده به آسانی در دسترس باشد. روزن بالای پنجره یا گلجام معمولا دارای شیشه های رنگی به رنگهای زرد لیمویی و آبی بوده که این شیشه ها را از غرابه های شکسته بدست می آورند. برای جلوگیری گرما به درون، از ارسی بهره می بردند یا دیوار و آسمانه (سقف) را دو پوسته می ساختند تا لايه پنام (عایق) جلوگیر گرما باشد.

اگر خوابگاه ایرانی اندازهای خرد و در خور گسترش یک یا دو بستر داشته، در برابرش تالار و سفره خانه ای با شکوه و پهناور بوده است. اگر خوابگاه خرد بوده، از آن خداوند خانه بوده و شایسته نبوده بیگانه ای به آن راه یابد، اما تالار، باید که شایسته پذیرایی مهمان گرامی باشد.

برچسب ها :